Liefde voor de poes.

Je word wakker van het gemiauw van de poes die weer opnieuw krols is. Je geeft een gil en het is weer voor een half uur stil in huis.
De ochtend breekt aan en je lieftallige vriendin stelt nog eens voor om langs een dierenarts te gaan om de poes te laten steriliseren. Het gaat tegen mijn ideeën in en me nekharen springen over eind. Toch na lang aandringen en het voorstel om gewoon langs te gaan om informatie in te winnen, heb ik me er bij neer gelegd om enkel langs te gaan.
Vanochtend was het dan zo ver een bezoek bij de dierenarts om eens te vragen naar de risico's en mogelijkheden. Gelijk krijg je te horen dat ze een ruis in haar hartje heeft en dat het risico's met zich meeneemt voor de narcose. Toch zou je een echo kunnen maken om zo te weten of het inderdaad een gevaar op kan leveren zodat je kan kiezen of je het wel of niet doet.
Kort weg stellen ze je dus de keuze of je de liefde van je poes op wil geven bij de sterilisatie of dat je haar laat lijden en aan baarmoederkanker laat overlijden. Ik word dus in een hoek gedrukt om te beslissen welke manier zij sterft. Natuurlijk kan het goed gaan en is er niks aan de hand maar het gebit moet ook gedaan worden. Zo word je tussen neus en lippen verteld dus in haar geval beter omdat in één en de zelfde narcose te doen. Normaal niet maar ja ze heeft waarschijnlijk een slecht hartje en om haar dan twee keer onder narcose te brengen is zeer risico vol. Wat is dan meer liefde? Haar laten slapen en hopen dat ze weer kwik fit wakker word zonder ooit nog eens krols te worden of haar nu te laten genieten van moeder natuur? Wat is wijsheid wat is liefde? Word ik nu aan gewezen als god om over haar te beslissen?

Moeilijk keuze en of een echo van haar hart deze beslissing makkelijker maakt weet ik niet. Het veranderd hoog uit de keuze die je zal maken omdat haar hart te slecht zou zijn.
Ik hou van me poesje Bertje. Toch wil ik niet voor deze keuze gezet worden want wie ben ik om over de wil van de krachten der natuur te beslissen.

Ik vraag niet om reacties over wat ik moet doen. Ik wil enkel het dilemma aan geven over een keuze maken en de liefde die je hebt. Het dilemma van wat liefde is?
Ik ga het laten bezinken en hoop dat ik het zo een betere plek kan geven en kan bepalen wat liefde is voor de poes. Voor nu dan een foto van mijn lieve poes vereeuwigen in de cloud van het internet.

Michael

Vlees etende bacteriële infectie

Beste Patric,

Ik weet niet hoe ik verder moet en weet ook niet of ik dit bericht volledig afkrijg want me krachten zijn snel op en me arm weigert ondertussen ook met reageren. Toch stuur ik dit bericht!

Ik vertelde je al over de vele zieken hier in Kerkrade vorige keer. Nu moet ik er ook aan geloven. Ik baande me drie dagen geleden in een doorbloed bed. Net onder me kussen was er opgedroogd en vers bloed in het onderlaken getrokken. Het was het puisje wat twee dagen daarvoor op kwam op me rechter schouder. Ik vond het puistje al zo groot en ook de kop was diep rood. Het jeukte een beetje maar meer niet, dus ik maakte me niet zo'n zorgen en legde het verband ook niet tussen de zieken hier in Kerkrade, maar hij is dus drie dagen geleden open gesprongen en nooit meer volledig geheeld. Het bleef open en bloede langzaam door.
Ik realiseerde me dit pas echt goed toen ik de dag daarna nog steeds open was en me bed opnieuw onder het bloed zat. Toen wist ik dat ik ook de ook de vlees etende bacteriële infectie had opgelopen. Ik weet alleen niet waar ik het op gelopen heb en hoe kan het beginnen op me schouder? Heb me twee dagen geleden dan ook ziek gemeld bij de kiosk en ben de deur niet meer uit geweest. Heb alleen maar zitten huilen van wanhoop en wist niet waar ik het moest zoeken. Ik heb je toen ook al proberen te berichten om raad te vragen, maar ik wist dat het geen zin had je zal nooit op tijd kunnen reageren had ik mezelf aan gepraat.
Gister scheurde me huid op toen ik onder de douche stond. Mijn huid had los gelaten van de spieren onder me huid. Ik kon zo het samen trekken van me spieren zien als ik me arm boog. Ik kwam ook een puistje tegen op me rechter been en in me linker zij. De bacterie heeft zich uitgebreid via me bloedbaan. Ik heb later op de dag ook steeds meer koorts gekregen. Sorry hier zit je niet op te wachten. Ik ben verward en weet niet goed wat ik eigelijk naar je moet schrijven maar ik moet van mezelf.

Het jurkje waar in ik je heb ontmoet een paar maanden geleden heb ik aan getrokken vanochtend, maar het bloed trok al snel geheel door de mouwtjes heen. Ik miste je gewoon en wou even aan jou denken en niet aan me arm waar het bot onder tussen zichtbaar is. We hadden het die dag zo leuk in de Ardenne en je vroeg nog of ik met je mee wou. Het zou beter voor me zijn gaf je. Je leek de toekomst al te weten, maar je kan de geschiedenis niet veranderen. Dat zei je zelf er achter aan. Dus het moet zo gebeuren.

Weet niet of je net zo als ik terug lees met tranen in me ogen van alle voorgande berichten aan elkaar. Dit is dan ook een afscheidsbrief en dat realiseer ik me maar al te goed. Je zal het vanzelf vinden in je ... Hoe was die naam ook al weer van dat systeem. Shit het gaat echt heel hard nu ik voel dat het door me lichaam heen zit. Me hart bonst als een gek en me vingers tintelen... Kan bijna niet meer typen zo eng voelt het aan. Wat moet ik doen? Wat blijft er van me over? Ik klink als een radeloos kind op het randje van een ravijn.
Ik hoop dat dit bericht je bereikt voordat het te laat is want zou je zo graag nog even willen zien. Al weet ik ook dat je me niet op kan zoeken omdat je de bacteriële infectie niet mee wil nemen naar Metamelei. Ik ben in de war en zit te bazelen. Je kent de symptomen ongetwijfeld. Je wis toen ook al hoe ik heten voordat je me gezien had, dan wis je waarschijnlijk ook dat ik geïnfecteerd zou raken. Niet dat ik het verband zie tussen onze ontmoeting en deze afscheidsbrief maar ik hoopte op .... Gewoon een knuffel van het licht aan het einde van die tunnel.

Kus,

Emily

Liefde

Ik was afgelopen week in een gesprek verwikkeld waar de volgende zin viel:  Dat is sex en dat andere is de liefde bedrijven.  Het achtervolgd me nog steeds. Het heeft echt indruk op me gemaakt. Niet zo zeer omdat het onderwerp sex hier aanbod was gekomen maar meer het onderscheid tussen twee momenten met het zelfde effect. Altans zo ervaar ik het. Sex en liefde bedrijven is enkel een synoniem om aan te geven dat je om de ander geeft niets anders.  De uitleg volgde dat het hard bij de ander lag en niet bij de gene waar het woord sex op toegepast werd. Het verbaasde me dat je met iemand dus wel sex kan hebben zonder dat je daar om geeft. Het komt bij mij over als of het enkel nog om het hoogte gevoel en niet om liefde.  Het heeft me echt het hele weekend bezig gehouden . Ik heb het weer spiegelde op mijn leven. Is wat ik heb sex of de liefde bedrijven? Heb ik dit onderscheid in mijn leven? Kon ik sex hebben met iemand waar mijn hart niet lag? Hoe langer ik er over na dacht hoe meer ik me verbaasde over de toepassing van de woorden. Ik ben het zelfs op mijn activiteiten toe gaan passen. Kunstenaarschap, Downw_arts en de art agency Downw_arts, stuk voor stuk activiteiten waar ik mijn dagen mee vul. Maar licht mijn hart er (bedrijf ik de liefde) of heb ik enkel sex om een goed gevoel te krijgen?  Ik heb geen antwoord gevonden voor het weekend op de vraag of mijn hart er liegt in mijn vullen van het dagelijks leven. Wel ben ik er achter gekomen dat ik het graag wil weten om zo een verdieping aan te kunnen brengen in mijn dagbesteding. Ben dus dit weekend opzoek gegaan naar die vraag in mezelf. Meditatie, goed slecht lijstjes maken, Etckar Tolle er op na slaan en zelfs weer eens in me dagboek geschreven. Dat was het punt waarop ik realiseerde waarom ik een dagboek bijhield! Ik begon terug te lezen of deze realisatie inderdaad zo was. En bladzijde voor bladzijde realiseerde ik me dat ik enkel de dingen opschreef waar van ik niks begreep en ik me soms erg over kon frustreren. Ik gaf het een plek van bezinning, begrepenheid om het zo te kunnen behappen. Zelfs nu doe ik het weer. Ik begrijp het concept niet van sex en liefde bedrijven en opnieuw schrijf ik in me dagboek. Was dit dan ook het antwoord?  Ik heb al zo lange tijd niet meer geschreven in me dagboek omdat ik alles in zeker zin goed voor elkaar heb en begrijpelijk heb voor mezelf. Dus dan lijkt het mij logies dat mijn hart er licht. Want iets wat ik niet begrijp zou ik opzoeken en over schrijven om het begrijpelijk te maken. Het gaf me voldoening voor wat ik doe met mijn dagbesteding. Het leek voor mij goed besteeds en begrijpelijk en eerlijk en dus lag mijn hart er. Nu had ik enkel nog niet het onderscheid gevonden tussen de liefde bedrijven en sex?  Ik denk ook niet dat ik het kan vinden hoe veel ik er ook over schrijf en of over lees. Voor mijn kent het geen verschil en zal ik het dus ook nooit in kunnen zien. Zoals het voorbeeld van de Indianen en de komst van Columbus in de documentaire film "what the bliep do we know". Ik zal het ook nooit in zien. Het is het moment waar je in bent wat bepaalt hoe je het omschrijft. Maar als je de dingen doet die je doet en je kiest hier bewust voor in het moment zelf dan ben ik er van overtuigd dat je hart bij deze keuze licht.   De keuze die ik nu maak is om nog een kop koffie te nemen en door te gaan met waar ik mee bezig was om dat ik dat doe van uit me hart. 

Een dag vol verrassingen

Gister was ik op de beurs: Nationale kunstjaarbeurs, Amsterdam in het World Fashion Centre. Mooi gelegen langs de snel weg en dus erg makkelijk te bereiken. Met TED conferences op de radio via mijn iPad was ik helemaal in me sas. Had me het wel anders voor gesteld dat ik gezeldschap had maar nu werd ik ook gedwongen om te gaan praten met "Vreemde" mensen. De weg daar naar toe legde ik me er bij neer en opende mezelf voor deze voor deze mogelijkheid.

Ik stond er niet bij steel dat ik er zoveel moeite mee had in het verleden en dat ik liever ongezien tussen alle stands wandelde in de hoop dat niemand me aan zou spreken. Nee dit keer zou anders zijn. Met een een betoog van Eve Ensler over haar lichaam besloot ik om minimaal drie mensen aan te spreken over wat zij doen en te melden wat ik deed buiten mijn kunstenaars bestaan om.

Nadat ik mijn auto aan de achterzijden van het fashion centre in de parkeer garage had geparkeerd kon ik met mijn trotse vrijkaart zo naar binnen lopen. In de hal trof ik een menigte aan waarbij ik vorig jaar direct was om gekeerd. Ik liep door en er ontstond een pad naar een van de twee beurszalen. Vol trots en zelfvertrouwen liep ik de zaal in en trof daar 5 rijen dik een opstelling aan met elke 1 a 3 meter een nieuwe kunstenaar. De paden waren smal en erg vol maar op één of andere manier kon ik de drukte de baas en pakte ik kaartjes op van interessante kunstenaar. Ze zagen dat ik soms enkle minuten naar hun werk keek maar ze bleven op afstand. Ik ging twijfelen had ik weer die kijk in me ogen van spreek me niet aan of waren zij nu de gene die mij niet durfde aan te spreken. Zijn de rollen nu omgedraaid.

Na ongeveer tien stand kwam ik een spiegel tegen waarop een naar mijn mening minder beschildering op was gemaakt. Maar het kwam als geroepen om te kijken of ik nog net zo zelfverzekerd was als toen ik mijn eerste voet in de welkomsthal zette. Het gaf me de bevestiging dat ik niet de gene was die verlegen was maar de kunstenaars zelf. Of het dan was omdat ik overdressed was of dat ik de uitstraling had van iemand die rol bekleedde in de kunstwereld weet ik niet maar ik voelde me goed en vol vertrouwen.

De 20e stand die ik langs liep was er een waarvan ik zeker wist dat ik die wou en kon vertegenwordigen in mijn Art Agency Downw_arts. Ik sprak de man aan en vroeg over verschillende zaken ontremd zijn werk en keuzes die hij had gemaakt ontremd zijn presentatie. Na ongeveer vier vragen hoorde ik zijn twijfel toe slaan in zijn stem. Dit was het moment waarop ik in kon spelen en kon vertellen dat ik hem kon helpen met mijn Art Agency. Ik stelde me voor en wat ik deed. Een zucht van opluchting leek de hele zaal te vullen. Maar ook het doel met mijn vragen werden hem ineens duidelijk. Ik begrijp waar je heen wil zei hij en ik respecteer dat je me in laat zien dat ik meer uit mezelf kan halen. Ik overhandigde als een echte zakenman mijn kaartje en vertelde hem dat hij me van de week moest bellen om een afspraak te maken. Hij knikte en bevestigde dat hij dat zeker ging doen.

Het ging zo verder en ik had nummer één van drie van mijn belofte voldaan en ik was nog steeds in het eerste pad en nog niet eens op de helft van het pad. Ik zal niet elk gesprek met jullie delen maar ik heb mijn zelf gemaakte beloofde gebroken in positieve zin. Ik had 100 kaartjes mee genomen en ben met 9 kaartjes terug naar huis gegaan. Iets wat ik nooit van mezelf had verwacht. Natuurlijk was niet elk gesprek zo uitgebreid als bij de eerste. Soms ging het heel snel en soms duurde het echt even.
Totaal ben ik ruim drie uur binnen geweest in de drukte. Drie bekende gezien en gesproken. Ik durf nu echt te zeggen dat ik trot op mezelf ben. Niet egoïstisch bedoelt maar een mijlpaal voor mij is bereikt.

De drie weken mokken, hunkerend naar mijn structuur tot ruzie en onenigheid toe heeft me deze barkrukken doen door staan. Ik wil mijn lief dan ook heel erg bedanken dat ze me heeft geholpen in de dagen voor deze beurs. Niet omdat ik er tegen opzag maar ik een periode zat waar ik mijn structuur miste. Gelukkig enkele dagen voor de beurs heb ik deze terug gevonden dank zij mijn lief Jessica!

Michael

--  m.v.baks@gmail.com http://www.mvbaks.com (+31) (0)6 222 888 62

De zon ging langzaam onder in me rug. Ik voelde haar laatste warme zonnestralen me onderrug verwarmen. Het zal nog lang duren voor dat ik dit gevoel weer zou voelen. Wist ik dat toen maar, dan had ik niet zo rustig gelopen. Dan had ik niet naar Metamelei gelopen maar had ik ome omgedraaid. Ik had zo snel gerent dat ik de zon in zou halen zodat ik voor lange tijd haar zonnestralen om mijn gezwete voorhoofd zou voelen.
Tja als je alles weet van te voren zouden we elke moment van de dag een andere keuze maken. Dan had ik nooit gekozen om in de drukte van de industriële stad te wonen. Dan had ik ook nooit deze keuze hoeven maken om het oude bos in te hoeven trekken naar een plek waar weinig mensen van gehoord hadden. Dan had ik ook deze keuze niet hoeven maken om te schrijven naar jullie. We weten het niet van te voren. We zullen het nooit weten. Al zeggen ze hier dat ze het wel kunnen voelen als er dingen staan te gebeuren die we als onprettige ervaren. Zelf geloof ik er nog niet zo in. Kan misschien ook nog niet, ik ben hier pas ander halve week. Wel kan ik zeggen dat het klopt wat ze zeggen over Metamelei. Het is de stad van het berouw. De ziekte is hier nergens te vinden de drukte van de stad is berde en met de noorderzon. Ik mag er niet te veel over vertellen van de mensen hier. Ze vinden dat de mensen zelf moet in gaan zien wat ze fout doen. Dat ze zelf de fout maken door ondoordacht alles maar te nemen wat ze willen zonder de gevolgen maar ook in te willen zien.

Het duurde voor mij ook even voordat ik Metamelei gevonden had. Het oude woud was de test om een bestaan hier te kunnen accepteren. Je word op de proef gesteld om los te laten van de dingen die je als klein kind hebt leren te vertrouwen. Je word getest op het vertrouwen dat de volgende boom je eten geeft. Dat jij één kan zijn met de natuur en dat jij voor haar moet zorgen zodat zij voor jou kan zorgen.
Het klinkt als een monnekeadvies, maar het is echt zo en ik geloof dat als jullie daar de raad opvolgen van het oude bos dat ook daar een Metamelei kan ontstaan. Dat de ziekte de wereld uit kan gaan waarbij we allemaal een bestaan hebben naast haar die voor ons zorgt.

Ik zal jullie snel weer schrijven en jullie waarschuwen van wat jullie te wachten staat in de toekomst. Wel wil ik jullie nu al mee geven wacht niet op mijn volgende bericht maar begin vandaag nog met naar jezelf te kijken en hoe jij omgaat met je omgeving.

Met een vriendelijke en warme groet

Uit Metamelei